O yılların ona öğrettiği en önemli şey, aynı meyveye, başında kimin durduğuna göre ne kadar farklı davranılabildiğiydi. Bazı tesislerde zeytinler, makineye girmeden önce güneşin altında saatlerce bekliyordu. Bazılarında ise sıcaklık ve zamanlama, bir laboratuvar titizliğiyle takip ediliyordu. Aradaki fark da sonunda şişede, bir imza kadar net biçimde ortaya çıkıyordu. Hızlı ve serin koşullarda sıkmanın zeytinin aromasını ve fenolik değerlerini koruduğunu duymak başka; bunu beş ülkede, bir düzine yağhanede, parti parti kendi gözüyle görmek başka.

Bir yağhanenin nasıl çalıştığını bilmek, üreticinin yağhaneden ne beklediğini bilmekle aynı şey değil. Bu yüzden kurucumuz, OLEA’yı kurmadan önce bir tesisi bir yıllığına kiraladı ve kapılarını yöre çiftçilerine açtı. Artık sektöre makine tedarikçisi olarak danışmanlık yapmıyor, işin gündelik telaşını bizzat yönetiyordu: olmadık saatlerde kasalarla gelen üreticiler, bekletilemeyecek zeytinler ve makinenin yapabildikleriyle meyvenin o gün istedikleri arasındaki bitmek bilmeyen denge arayışı. Kısa bir dönemdi ama yurt dışında geçen beş yılın tamamlayamayacağı eksik halkayı tamamladı. Makineyi tasarlamak ya da satmak başka; sabahın altısında kimin zeytininin önce sıkılacağına karar veren kişi olmak bambaşka.

2016’da bu birikim, yani yurt dışında edinilen mühendislik bilgisi ve başkaları için yağhane işletirken öğrenilen “zeytin beklemez” duygusu, OLEA’ya dönüştü. Merkezin neresi olacağı hiç tartışma konusu olmadı. Efes Selçuk, Ege’nin zeytin diyarının kalbinde; kimse onların etrafında bir marka kurmayı düşünmeden çok önce bu manzaranın parçası olan Memecik, Gemlik, Çilli ve Erkence zeytinlikleriyle çevrili. Yöredeki bahçe sahipleriyle sezonluk tohur anlaşmaları yapıyor, zeytinlerimizi kendi ekibimizle elle topluyor ve önceden onayladığımız sıkım tesislerine tek bir hedefle götürüyoruz: zeytin bekleyip bozulmaya fırsat bulmadan, sabahın ilk sıkımı.